( يك استثناي ملي )

اكثر فيلمهاي بخش مسابقه جشنواره فجر در يك چيز مشترك بودند و آن اشاره به يك افتخار ملي بود . افتخاري كه پس از برج ميلاد نصيب ما ايرانيها شد و در تلويزيون بيشتر از پفك نمكي براي آن تبليغ شد. مسئله اي كه نشان مي داد فيلمها همه نو و تازه هستند، قاليباف همچنان بي وقفه كار مي كند و فيلمسازاني كه به زبان تصوير مي گفتند ما شاهد آباداني كشورمان هستيم. تونل رسالت  ، اين پروژه اميد بخش در نيمه دوم اكثر فيلمهاي جشنواره بود. به نظرميرسيد در پايان بندي فيلمها   تونل رسالت  را به فيلنامه نويس سفارش داده بودند. ما در يك برنامه زنده راديويي تاكيد داريم از قابليت زنده بودن برنامه استفاده كنيم تا تفاوت برنامه زنده وبرنامه از قبل ضبط شده مشخص شود ، در سينما هم مردم دوست دارند احساس كنند كه فيلم به آنها نزديك است و نمايش فضاهاي  آشنا مي تواند فاصله آنها را با فيلم كاهش دهد. اگر متوجه بشويد يك سريال در محله شما فيلم برداري شده نه تنها سعي مي كنيد حتما آنرا ببينيد بلكه به ديگران نيز توصيه مي كنيد به قول معروف محله شما را ببينند، ما با ديدن اسم كوچه‌مان در رسانه هاي گروهي احساس مهم بودن مي كنيم ، حتي اگر كسي را در مجاورت منزل ما به قتل برسانند ، بيش از آنكه نگران مقتول باشيم به مهم شدن خودمان بيشتر فكر مي‌كنيم ، اكثر ما انسانها استثنا شدن رادوست داريم و چون در هيچ كجاي دنيا تونل رسالت وجود ندارد ما استثنا هستيم. (البته در فيلم هجو قاعده بازي خبري از تونل رسالت نبود ، چون امكان داشت به اين تونل مبارك توهين شود)